De Digitale Media van 12 maart 2018

Onderwerpen:

  • Op 21 maart stemmen we over de Sleepwet: wat moeten we weten?
  • Twitter CEO Jack Dorsey roept de hulp in van de Twitter community: is social media nog te redden?

Op 21 maart stemmen we over de Sleepwet: wat moeten we weten?

Bron: Amnesty – Op 21 maart 2018 wordt tijdens de gemeenteraadsverkiezingen ook een raadgevend referendum gehouden. Nederland stemt dan voor of tegen de nieuwe Wet op de inlichtingen- en veiligheidsdiensten 2017 (Wiv), ook wel bekend als de Sleepwet.

Amnesty heeft grote zorgen over deze wet, omdat die onnodig onze privacy en vrije meningsuiting bedreigt. Ook kunnen onze gegevens in verkeerde handen terechtkomen. We willen een wet die onze veiligheid én onze mensenrechten beschermt. Daarom adviseren wij: stem tegen de Sleepwet op 21 maart. Zo roep je de regering op de wet te verbeteren.

1. Jouw privacy staat op het spel
De regering hoort haar burgers en de democratische rechtstaat te beschermen tegen dreigingen. Daarvoor hebben de Nederlandse inlichtingen- en veiligheidsdiensten voldoende bevoegdheden nodig om die dreigingen te kunnen onderzoeken. Maar met de nieuwe wet mogen de diensten nu met een ‘sleepnet’ ook communicatie via de kabel stelselmatig en op grote schaal onderscheppen. Dus ook de gegevens van grote groepen mensen die geen bedreiging vormen voor de samenleving.
Daarom zegt Amnesty: gegevens van mensen die geen bedreiging zijn voor de nationale veiligheid zouden niet stelselmatig en op grote schaal verzameld en geanalyseerd moeten kunnen worden.

Als je niets verkeerd hebt gedaan, waarom wordt jouw privacy dan niet gerespecteerd? Dat is een terechte vraag. Durf je ‘jihad’ nog als zoekterm te gebruiken om jezelf te informeren? Je hebt niet in de hand welke conclusies die diensten trekken uit de gegevens die ze verzamelen. En regeringen wisselen elkaar af. Je weet dus niet wie het straks voor het zeggen krijgt en welke gegevens dan interessant zijn.

2. Jouw gegevens in verkeerde handen?
De wet staat toe dat gegevens ongefilterd gedeeld mogen worden met buitenlandse geheime diensten, dus zonder te weten waar ze precies over gaan. De wet staat zelfs toe dat die gegevens gedeeld mogen worden met landen waar mensen worden onderdrukt. Dat kan grote gevolgen hebben. Zo weten we dat sommige regeringen privé informatie gebruiken om journalisten of bloggers tegen te werken, activisten te vervolgen, homoseksuelen en lesbiennes te discrimineren en de vrije meningsuiting te onderdrukken.

Ook jouw gegevens mogen niet in verkeerde handen terechtkomen. Wellicht denk je ‘ik heb niets te verbergen, dus wat maakt het uit.’ Dat klinkt logisch, maar informatie die voor jou onschuldig is, kan voor een regering verdacht materiaal zijn. De Nederlandse toezichthouder heeft wel zicht op welke gegevens gedeeld worden, maar kan niet nagaan waar ze daadwerkelijk voor worden gebruikt.
Daarom zegt Amnesty: deel nooit ongefilterde gegevens met buitenlandse geheime diensten.

Stel: Er is een onderzoek naar mensen die in Syrië de strijd van Islamitische Staat steunden en mogelijk willen terugkeren naar ons land. De communicatie vanuit Syrië met een bepaalde stad in Nederland wordt hiervoor onderzocht. De Nederlandse dienst vraagt aan de Turkse geheime dienst informatie over mensen die via Turkije reizen. Die wil de Turkse dienst wel geven, mits ze daar de door Nederland onderschepte gegevens voor terug krijgen. Het kan dus gebeuren dat jouw kritische berichten over Turkije of over president Erdoğan worden gedeeld met Turkije. Voor de Nederlandse inlichtingendienst wellicht niet zo interessant, maar voor de Turkse geheime dienst mogelijk wel. Vooral als je een Turkse achtergrond hebt, zou dat gevolgen kunnen hebben voor jouw volgende bezoek aan Turkije.

3. De toezichthouder moet achteraf bindend kunnen oordelen
In een vrije, democratische samenleving is het belangrijk dat iedereen zich aan de spelregels houdt. In een vrije maatschappij controleert de samenleving de overheid. Omdat de inlichtingen- en veiligheidsdiensten in het geheim werken, is controle echter lastig. Daarom is het van groot belang dat er een externe, onafhankelijke, onpartijdige toezichthouder is die bindend kan oordelen of de geheime diensten hun activiteiten rechtmatig hebben uitgevoerd. Dat garandeert dat er wordt getoetst op machtsmisbruik.

Deze externe toezichthouder bestaat al: de CTIVD, de Commissie van Toezicht voor de inlichtingen- en veiligheidsdiensten. Als een onderzoek naar het handelen van de geheime diensten is afgerond, deelt de CTIVD de bevindingen met de minister en met de Tweede Kamer. Maar deze bevindingen zijn niet bindend: de minister kan ze naast zich neerleggen. Dus als de CTIVD constateert dat de geheime diensten hun activiteiten onrechtmatig uitvoeren, dan kan deze de diensten niet bevelen de activiteiten te stoppen en de gegevens die onrechtmatig verzameld zijn te vernietigen.
Daarom zegt Amnesty: zorg voor een toezichthouder die achteraf bindend over de uitvoering van de activiteiten van de geheime diensten kan oordelen. Lees hier over toezicht vooraf.

Meer informatie: sleepwet.nl (oproep voor het referendum – 407.582 x getekend) – Kiesraad.nl over het referendum

Bron: EenVandaag

Vincent Böhre, directeur van Privacy First, is tegen de nieuwe wet die al door de Eerste en Tweede Kamer is aangenomen. Als de wet ingaat in mei spant hij met andere tegenstanders zoals de Nederlandse Vereniging van Journalisten (NVJ) en de Nederlandse Vereniging van Strafrechtadvocaten (NVSA) een rechtszaak aan. ”Het is mij een raadsel hoe de Eerste en Tweede kamer er mee akkoord zijn gegaan. Als je twintig jaar geleden zou hebben gezegd: “Anno 2018 hebben we een wet waardoor Nederland massaal ongeëvalueerde data over de eigen burgers kan delen met buitenlandse inlichtingen diensten”, dan had iedereen je voor gek verklaard.

Paul Abels werkte 34 jaar bij inlichtingendiensten waaronder de AIVD en is nu bijzonder hoogleraar Governance of Intelligence and Security Services aan de universiteit van Leiden. Hij is voorstander van de wet. ”De enorme argwaan naar de overheid vind ik vreemd. De overheid doet dit ten behoeve van ons aller veiligheid. Zonder aarzelen stellen mensen hun gegevens beschikbaar aan onder meer Albert Heijn, Google en Facebook. Dan denk ik: Waarom die argwaan naar de eigen overheid? Een stukje argwaan is goed, maar je moet niet overdrijven dat dát nu het grootste gevaar is voor jou als burger.”  De voor- en tegenstander geven hun visie aan de hand van zes vragen.

1. De nieuwe inlichtingenwet staat bekend als ‘sleepwet’. Is er sprake van een sleepnet dat informatie vangt?

‘‘Ik denk dat het een hele goede bijnaam is’’, zegt tegenstander Vincent Böhre. ‘‘De belangrijkste bevoegdheid is het tegelijkertijd op grote schaal kunnen aftappen van grote groepen mensen op het internet. Dan is sleepwet een terechte benaming.’’

Abels is het daar niet mee eens. ‘‘Dat is activistenjargon. Dat sleepnet is een klein onderdeel van de nieuwe wet. Het is een hele goede wet die de veiligheidsdiensten toerust op moderne communicatie’’, vindt hij. ‘‘Je bent als inlichtingendienst altijd in een soort ratrace met je tegenstanders die de nieuwste technieken gebruiken. Dus moet je zelf ook als dienst die mogelijkheden hebben.’’

2. Maakt de nieuwe wet de kans op een terroristische aanslag kleiner?

‘‘Nee, dat is nooit aangetoond’’, verklaart Böhre. ‘‘Zulke wetgeving bestaat al veel langer in de Verenigde Staten en Groot-Brittannië en tot nu toe zijn er nooit aanslagen mee voorkomen. Sterker nog: Nederland is zonder deze wetgeving behoedt voor aanslagen.’’

Volgens Abels maakt het de kans op een aanslag of spionage zo klein mogelijk. ‘‘Je kunt niet wachten tot de terrorist met de bom in de fietstas onderweg is naar het Binnenhof. Dan ben je rijkelijk laat. Je moet zorgen dat je heel vroeg onderkent wat de intenties van mensen zijn. De diensten kijken eigenlijk naar personen die nog geen strafbare feiten hebben gegaan.’’

3. Kunnen inlichtingendiensten voortaan meekijken over de schouders van de inwoners van een wijk op hun computerschermen?

Böhre: ‘‘Ja en nee, Strikt genomen kun je met de nieuwe wet grote delen van het internet aftappen in een wijk of een stad. Maar het is de vraag of dat ook gaat gebeuren.  Maar omdat het kan treedt er wel een zogenoemd ‘chilling effect’ op: de bevolking gaat zich onbewust anders gedragen. Mensen gaat opletten welke zoektermen ze intikken en zijn voorzichtiger met mails. Zo’n effect wordt alleen maar erger door de sleepwet.’’

Maar volgens Abels werkt dat niet zo ‘simpel’. ‘‘Stel dat een verdachte woont in een Rotterdamse buurt dan werpen de diensten daar een redelijk breed net uit om informatie binnen te halen.  Dat is data in een grote bulk. Maar om daar aanwijzingen uit te halen is toestemming nodig. En om die data te lezen is opnieuw toestemming nodig. Als die toestemming er is dan moet alle andere informatie weggegooid worden. Kortom: een klein deel van de bulk aan informatie wordt maar uitgelezen. Dat staat dus haaks op de gedachte dat heel Nederland wordt afgeluisterd met deze nieuwe wet. Dat is een grote misvatting in de campagne van de tegenstanders. Ze gaan op de loop met de feiten. Alsof we van Nederland een nieuwe DDR maken. Dat klopt absoluut niet.’’

4. Mogen de bulkdata gedeeld worden met buitenlandse inlichtingendiensten?

Böhre geeft aan dat dit het grootste bezwaar is tegen de nieuwe wet. ‘‘We leveren als land massaal gegevens van burgers uit aan het buitenland. Er gaat ongezien een container vol niet geëvalueerde informatie naar ‘bondgenoten’ zoals de Amerikanen en de Engelsen. Ik denk dat een Europese rechter dat als onrechtmatig zou kwalificeren. Daarom bereiden we een rechtszaak voor met een brede coalitie aan partners die we gaan voeren zodra de wet in werking treedt.’’

Abels reageert gelijkstemmend: ‘‘Dat is ook een van mijn kritiekpunten op de wet. Internationaal wordt er veel informatie gedeeld met bondgenoten. Maar in deze wet gaat een grote bulk aan informatie die niet is ingezien naar andere landen. Dat vind ik een stap te ver gaan. In een reparatiewet zou je een extra bepaling kunnen voegen dat diensten eerst zelf data over Nederlandse burgers moeten evalueren.’’

5. Is er voldoende toezicht?

‘‘Er is onafhankelijk toezicht vooraf, toezicht tijdens de operaties en toezicht achteraf. Dus er is behoorlijk wat toezicht, maar dat is wel versnipperd. Wij zijn er niet gerust op hoe objectief en onafhankelijk dat toezicht is. Maar ik zeg er eerlijk bij dat het controlemechanisme in vergelijking met de oude wet is verbeterd’’, aldus Böhre.

Abels: ‘‘Er zitten veel waarborgen en controles in de nieuwe wet.  Er is uitbreiding van het toezicht, er zijn speciale bepalingen om journalisten en advocaten te beschermen. Er zijn tal van voorzieningen gemaakt in de wet om aan de burger te laten zien dat de diensten ook op hun vingers worden gekeken. Het is internationaal gezien zelfs een unieke wet omdat er uitgebreide klachtenprocedures zijn en een onafhankelijke toezicht voor- en achteraf.’’

6. Veel mensen geven persoonlijke informatie aan sociale media en apps. Waarom vertrouwen ze buitenlandse technologiebedrijven wel en de overheid niet?

‘‘Ja, dat is wel dubbel’’, geeft Böhre toe. ‘‘Mensen zijn kritisch over hun verlies van privacy door de sleepwet maar zetten op Facebook wel al hun privégegevens waar diezelfde overheid zo bij kan. Dat is bijna hypocriet. Maar Facebook en Instagram is wel je eigen keuze. Ik zit bijvoorbeeld niet op Facebook. Dat de overheid informatie van je krijgt via een sleepnet is geen eigen keuze. En historisch gezien; een bedrijf arresteert of martelt geen mensen, en overheden doen dat wel.’’

Abels: ‘‘Dat is inderdaad heel dubbel. We zijn bang om informatie voor de nationale veiligheid over te dragen aan de overheid, maar we vertrouwen wel onze privégegevens toe aan Amerikaanse technologiegiganten.  Waarom die argeloosheid bij de grote multinationals en het wantrouwen naar de overheid? Daar ligt een enorm probleem. Ik denk dat al het nieuws rond de geheime spionagactiviteiten van de NSA van Edward Snowden en series op Netflix over geheime diensten het beeld negatief gekleurd hebben.’’

Mijn advies: dit moet je zelf afwegen. Net als met de donor-discussie: we zijn Calvisten, die graag zelf beschikken over ons lot en niet willen dat de anderen (de kerk, overheid of de werkgever) over ons lot beschikken. Dus wik en beschik.

Twitter CEO Jack Dorsey roept de hulp in van de Twitter community: is social media nog te redden?

Bron: Techcrunch – Today, Twitter CEO Jack Dorsey and other members of the team held a public conversation via Periscope about the company’s new initiative to measure healthy interactions on Twitter.

Het kernwoord is ‘health’. Het gaat over de gezondheid van de conversaties op Twitter, waarbij het dan gaat om de bedreigingen ervan: disinformatie, manipulatie en veiligheid (haat, misbruik, pesten).

Het idee achter de Periscope serie is niet dat het gaat om wie het beter weet, maar dat er samenwerkt gaat worden om social media, Twitter in het bijzonder, weer gezond te maken. Twitter is dus ziek, zoveel kunnen we wel stellen.

Op Linkedin plaatste ik ook de link met deze toevoeging:

A battle social media can’t possibly win: as Jonathan Swift put it all the way back in the 1700s: “Falsehood flies, and the Truth comes limping after it.” New research, old truth.

Twitter is in dire straits. According to Dorsey it is about Twitter’s health, the health of the conversations. But wasn’t Twitter about free speech?

So, have we now arrived at the bus stop of Reality: free speach can’t be healthy?!

It is like democracy: it was never intended to offer real control to the masses, merely its perception. The main objective of democracy is to protect the interests of the happy few.

Twitter did little to stop the beast we now call Fake News, because it had everything to gain from how fast it spread. Fake news is like a virus, a killer bug, a decease almost impossible to cure from.

Some of the challenges they (we) face:

  • Time Spent versus Time Well Spent (Tristan Harris)
  • Freedom of speech versus accountability
  • Quantity versus quality
  • Distraction versus attraction
  • Anonymity versus identity versus pseudonymity
  • Openness versus censorship

De centrale thema’s voor Twitter’s healthy conversations zijn:

  • Shared reality
  • Shared attention
  • Civility
  • Variety
  • Network density
  • Cohesion
  • Bridging abundance
  • Social capital
  • Verification (Libertarianism)

Hoe kunnen we deze issues benaderen op andere manieren dan hoe we het nu doen? Wat brengt ons dichter bij gezonde conversaties en wat brengt ons er juist verder van weg.

Duidelijk is dat niet gezonde conversaties leiden naar minder deelname aan het platform en daarmee van de relevantie van Twitter in de publieke conversaties.

RFP’s (request for proposals) kunnen worden ingediend tot 13 april 2018. Meer informatie over het bedragen van ideeen: Twitter Blog.

Belangrijk moment is wanneer Dorsey zegt, dat ze niet weten hoe ze een conversatie als ‘gezond’ moeten aanduiden – https://www.pscp.tv/jack/1rmxPmBrQBmKN?t=18m32s

Dat is niet vreemd. Ik heb een model gemaakt, waarin Health één van de vier pijlers is van de klantreis, naast Marketing, Sales (selling) en Service.

Het hele model staat op CustomerSONAR.com

 

Health speelt niet alleen in de klantreis een cruciale rol, maar ook in de dynamiek van het bedrijf zelf en in de markt. En steeds is het data en algoritmen (intelligence) nodig die ons in staat moeten stellen de gezondheid van de operatie te meten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.